Αρχείο ετικέτας ΙΣΤΟΡΙΑ

Μπορεί ο Ορθόδοξος Διανεμισμός να σώσει τη χώρα από την κρίση;

Ο Ίον Μιχαλάτσε του "Ρουμανικού Αγροτικού Κόμματος"
Ο Ίον Μιχαλάτσε του «Ρουμανικού Αγροτικού Κόμματος»

Του Οβίντιου Χουρντουζέου

Ο νεοϊδρυθείς τότε Ρουμανικός Διανεμιστικός Σύνδεσμος «Ίον Μιχαλάτσε» σημείωσε το 2012 μια πρώτη νίκη του Διανεμισμού στην Ρουμανία με την ίδρυση του αλλά και με την οργάνωση του «1ου Διεθνούς Συνεδρίου Ορθοδοξίας και Διανεμισμού». Δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει το γεγονός ότι ο Διανεμισμός προωθείται ως το καλύτερο όχημα για ριζοσπαστική αλλαγή σε αυτήν την μετακομμουνιστική χώρα.

Στην περίοδο μετά τον Α! Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Διανεμισμός βρήκε μια σταθερή επιτυχία στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Όταν τα αγροτικά κόμματα ήρθαν στην εξουσία, έβαλαν μπροστά να εφαρμόσουν ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα, βασισμένο στον διανεμισμό και το οποίο εξυμνήθηκε από τον Γκίλμπερτ Τσέστερτον. Στην εισαγωγή του στο βιβλίο της Έλεν Ντάγκλας Άιρβινγκ , «Η Δημιουργία της Αγροτικής Ευρώπης» (1923), ο Τσέστερτον γράφει:

“Από άκρον σε άκρον της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, κάτω από ένα πέπλο σιωπής, οι αγρότες έχουν δώσει μια μεγάλη και σιγανή μάχη με τον Μπολσεβισμό και τον δίδυμο του αδελφό, τον καπιταλισμό των Μεγάλων Επιχειρήσεων και οι αγρότες νίκησαν … Είναι μια ιστορική στροφή, όπως όταν ο Μεγάλος Κωνσταντίνος ασπάστηκε τον Χριστιανισμό η η Γαλλική Επανάσταση. Αυτό που συνέβη στην Ευρώπη μετά τον πόλεμο είναι μια τεράστια νίκη για τους αγρότες και κατά συνέπεια μια τεράστια ήττα για τους κομμουνιστές και τους καπιταλιστές”

Συνέχεια ανάγνωσης Μπορεί ο Ορθόδοξος Διανεμισμός να σώσει τη χώρα από την κρίση;

Απομονωμένη αξιοπρέπεια: Ο κοινοτισμός της Ολύμπου στην Κάρπαθο

1

του Χρήστου Γαργάρα

Η δύναμη που μπορεί να αποκτήσει μια κοινότητα ανθρώπων, έχοντας σαν βάση την αλληλοβοήθεια και την ισότητα, μπορεί να κατακτηθεί έπειτα από επιλεγμένες και καλά σχεδιασμένες κινήσεις, αλλά μερικές φορές προκύπτει λόγω μιας βαθύτερης ανάγκης για επιβίωση. Οι κάτοικοι της Ολύμπου ψάχνοντας την ευημερία, συλλογική και ατομική, δεν είχαν στο μυαλό τους κάποιο συγκεκριμένο κοινωνικό μοντέλο πάνω στο οποίο θα οργάνωναν τη διαρκώς μετακινούμενη πολιτεία τους. Καμία ιδεολογία δεν τους οδηγούσε, μόνο η πίστη στη ικανότητα τους να δημιουργήσουν από κοινού, χωρίς ιδιοτελείς σκοπιμότητες, να δομήσουν μία κοινότητα αμόλυντη και καθαρή μακριά από ό,τι φέρνει τη δυστυχία στις κοινωνίες των ανθρώπων. Απομάκρυναν κάθε έννοια εγωισμού και αντιπαλότητας, χτίζοντας μαζί όσες φορές και όπου χρειάστηκε τον καινούργιο κάθε φορά οικισμό.

Συνέχεια ανάγνωσης Απομονωμένη αξιοπρέπεια: Ο κοινοτισμός της Ολύμπου στην Κάρπαθο

Ο ελληνικος κοινοτισμος και η νεοελληνικη κοινοτικη παραδοση

Das Zeitalter des Perikles / Foltz

Συγγραφέας: Πανταζόπουλος Γιάννης

Άρδην τ. 44

Κλασική περίοδος

Ιδανική ταύτιση κοινότητας-κοινωνίας-πολιτείας έχουμε κατά την κλασσική περίοδο της ιστορίας μας. Ήταν τότε που το Κράτος αφομοίωνε οργανικά τις επιμέρους αυτόνομες κοινοτικές μορφές (φυλές, φατρίες, δήμους), χωρίς να τις διαστρεβλώνει ή να τις καταργεί, αναπαράγοντας απ’ αυτές την πολιτεία σαν ολοκληρωμένη μορφή κοινότητας, στην οποία ο πολίτης αποτελούσε μόριο, οργανικό δηλαδή και αναπόσπαστο μέρος και της επιμέρους ομάδας και της γενικότερης εκφράσεως της, της πόλεως.

Η ταύτιση αυτή προϋποθέτει αφομοίωση των σκοπών των επιμέρους κοινοτήτων μ’ εκείνον που επιδιώκεται από την πολιτεία. Προηγμένη μορφή της ευρύτερης κοινοτικής ιδέας την εποχή αυτή είναι τα διάφορα «κοινά», ενώσεις δηλαδή αυτόνομων πόλεων με φυλετικό-τοπικό ή οι αμφικτυονίες με θρησκευτικό ή πολιτικοστρα­τιωτικό χαρακτήρα. Στην περίπτωση αυτή πρό­κειται για πολυκρατική μορφή της πλουραλιστικής ιδέας που εκφράζεται σαν άθροισμα των επιμέρους κοινοτικών μονάδων που συγκροτούν την πόλη. [ ]

Βυζαντινή περίοδος

Είναι γνωστό ότι ορισμένοι ερευνητές, ανάμεσα σ’ αυτούς και ο Παπαρρηγόπουλος, δέχονται πως η κοινοτική παράδοση διατηρήθηκε κατά τη Βυζαντινή περίοδο και πως η μεταγενέστερη ανέλιξη του θεσμού της κοινότητας στην Τουρκοκρατία βασίσθηκε σε βυζαντινά πρότυπα.

Συνέχεια ανάγνωσης Ο ελληνικος κοινοτισμος και η νεοελληνικη κοινοτικη παραδοση

Τα Αμπελακια, η ιστορικη κοινοτητα με τον πρωτο συνεταιρισμο παγκοσμιως

Διαφάνεια1

H Κοινότητα Αμπελακίων, με το νόμο Καποδίστρια (Ν.2539/1997), έμεινε αυτόνομη και κηρύχθηκε σαν Ιστορική Κοινότητα Αμπελακίων(1). Αυτό οφείλεται στην οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη που παρουσίασε στα τέλη του 18ου αιώνα, εξαιτίας της βιοτεχνίας νημάτων αλλά και του εμπορίου του προϊόντος που διοχετεύτηκε στις σημαντικότερες αγορές της Κεντρικής κυρίως Ευρώπης(http://www.wwac.gr/ambelakia/history.php).

Η πρώτη καταγεγραμμένη- τουρκική καταγραφή- εμφάνιση των Αμπελακίων γίνεται στα έτη 1454-5, που την περιοχή κυβερνούσαν οι Σαχήδες των Τρικάλων. Στα ορεινά Αμπελάκια εγκαταστάθηκαν μάλλον οι κάτοικοι της πεδινής γύρω περιοχής πολίχνης, για να γλιτώσουν από τις επιδρομές των σταυροφόρων, αλλά και των Τούρκων. Διοικητικά ανήκαν στον πασά της Λάρισας και εξαιτίας της οικονομικής άνθησης και των υψηλών φόρων που κατέβαλλαν στους Τούρκους, τους είχαν δοθεί αρκετά προνόμια, όπως η αυτοδιοίκηση(Αμπελακιώτικη δημογεροντία), και η απαγόρευση να τα κατοικήσουν Τούρκοι.

Συνέχεια ανάγνωσης Τα Αμπελακια, η ιστορικη κοινοτητα με τον πρωτο συνεταιρισμο παγκοσμιως