Μια αποκαρδιωτική σύγκριση με την Ελβετική Δημοκρατία

000

του Γιάννη Παναγιωτακόπουλου

Παράλληλα με τις γενικότερες αναλύσεις περί ανάγκης θωράκισης και προστασίας της “δημοκρατίας” μας και της ποιότητας της, με αφορμή το νομοσχέδιο για την “μικρή ΔΕΗ”, ζήσαμε για άλλη μια φορά τον παραλογισμό, οι “προστάτες” της δημοκρατίας να επιστρατεύουν κάθε θεσμικό μέσο που μπορεί να τους δώσει την δυνατότητα να αποφύγουν την γνώμη και την ετυμηγορία των Πολιτών.

Η αντιπολίτευση επιστράτευσε το αίτημα του δημοψηφίσματος προκειμένου να προωθήσει τις δικές της θέσεις. Πρόκειται για τον ίδιο πολιτικό χώρο που απέρριπτε μετά βδελυγμίας την ιδέα της διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την ιθαγένεια ή για τις ταυτότητες, παρά την συλλογή τριών εκατομμυρίων υπογραφών από την εκκλησία.

Όπως και να έχει, με κυβερνώντες που προσπαθούν να αποφύγουν την δυνατότητα να αποφασίζουν οι Πολίτες και με αντιπολιτευόμενους που θυμούνται αυτή την δυνατότητα, μόνο για να παίξουν επικοινωνιακά παιχνίδια, έχουμε φτάσει αισίως στο τεσσαρακοστό έτος της μεταπολίτευσης, με τους πολίτες να έχουν κληθεί σε δημοψήφισμα, μόνο μία φορά.

 

Την ίδια ώρα οι Ελβετοί πολίτες, αυτές τις τέσσερεις δεκαετίες, έχουν κληθεί να αποφασίσουν για διάφορα θέματα, σε τριακόσια δέκα οκτώ (318) δημοψηφίσματα. Από αυτά τα εκατόν είκοσι (120) ήταν υποχρεωτικά, τα ογδόντα επτά (87) ήταν ακυρωτικά ή επικυρωτικά (αφορούσαν συνολικά σε 1353 νόμους!!!), και τα εκατόν έντεκα (111) πρωτοβουλίας πολιτών.

Το Ελβετικό Σύνταγμα, που στο μεγαλύτερό του μέρος έχει συνταχθεί από τον Ιωάννη Καποδίστρια, στην περίπτωση νομοσχεδίων σαν την “μικρή ΔΕΗ” ή τις Ταυτότητες ή την Ιθαγένεια, προβλέπει απλά οτι αρκεί η συλλογή 50.000 υπογραφών από τους Πολίτες, προκειμένου να έρθει ο νόμος σε δημοψήφισμα. Μέσω αυτής της διαδικασίας όπως προείπαμε, τα τελευταία 40 χρόνια, έχουν έρθει 1353 νόμοι της Βουλής σε δημοψήφισμα, προκειμένου να αποφασίσουν οι Πολίτες αν θα τους ακυρώσουν ή αν θα τους επικυρώσουν.

 

Σε αντιπαραβολή, εμείς συζητάγαμε έναν μήνα, για το αν θα έρθει ένα νομοσχέδιο σε δημοψήφισμα, γνωρίζοντας οτι στην ελληνική “δημοκρατία” δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση η κυβέρνηση να ζητήσει την γνώμη των Πολιτών. Αναρωτιέμαι πόσοι αυτόκλητοι προστάτες της “δημοκρατίας” στην χώρα μας, θα μπορούσαν να εξηγήσουν πειστικά σε έναν Ελβετό Πολίτη, γιατί το πολίτευμα του ελλαδικού κράτους, φέρει ακόμα το όνομα εκείνου του πολιτεύματος, κατά το οποίο οι Πολίτες αποφάσιζαν άμεσα για τα θέματα που τους αφορούσαν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s